iMage:Kanapathipillei Kumanan
යාපනය අර්ධද්වීපයේ අලෙයිපිඩ්ඩි ප්රදේශයෙන්(පෙබරවාරි 10 වැනිදා) වාර්තා වූ 17 හැවිරිදි ත්තන්කේනියේ ඇල්පිනෝ අයුබ්රාජ් අරුල් ෆයස්ට ඝාතනය, ශ්රී ලංකාවේ නීතියේ ආධිපත්යය සහ මානව හිමිකම් පිළිබඳ සංවාදය නැවතත් ලෙයින් සලකුණු කර තිබේ. වාහනයක් නොනවත්වා ධාවනය කළා යැයි පවසමින්, නළල පසාරු කරගෙන යන ලෙස වෙඩි තැබීමට පොලිසියට ඇති සදාචාරාත්මක හෝ නීතිමය අයිතිය කුමක්දැයි ප්රශ්න කළ යුතුව ඇත. මෙය හුදෙක් රාජකාරිමය අත්වැරැද්දක් නොව, ක්රමානුකූලව වර්ධනය වෙමින් පැවති පොලිස් ප්රචණ්ඩත්වයේ තවත් එක් බිහිසුණු නිදර්ශනයක් වන අතර, මෙවැනි කෲර ඝාතනයන් පාලනය කර ගැනීමට අපොහොසත් වුවහොත් සමස්ත ලාංකීය ජනජීවිතයම බරපතල අගාධයකට ඇද වැටීම වැළැක්විය නොහැක. පොලීසිය විසින් සිදුකරන මෙවැනි අන්දමේ කෲර ඝාතන ඇතුළු ප්රචණ්ඩත්වයන් වහාම නතර කිරීමට රජය ක්රියා නොකළහොත්, එය සමස්ත ප්රජාතන්ත්රවාදී ව්යුහයම බිඳවැටීමට මඟ පාදනු ඇත.
වඩාත්ම කනගාටුදායක තත්ත්වය වන්නේ මෙම ඝාතනය සිදුවී මාසයක් ගතවී ඇතත්, වගකිවයුතු නිලධාරීන් සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණයක් පවත්වා ඔවුන් නීතිය හමුවට පැමිණවීමට ආණ්ඩුව සහ පොලිස් බලධාරීන් දක්වන මන්දගාමී පිළිවෙතයි. මැතිවරණ වේදිකාවලදී සහ උතුරේ සංචාරයන්හිදී දෙමළ ජනතාව වැළඳගන්නා, ඔවුන්ගේ දුක හඳුනන බව පවසන දේශපාලන නායකත්වය, මෙවැනි ම්ලේච්ඡ ක්රියාවන් හමුවේ පවත්වාගෙන යන නිහඬතාවය මගින් පෙන්නුම් කරන්නේ ඔවුන්ගේ ‘ආදරය’ හුදෙක් ඡන්ද දඩයමක් පමණක් බවයි. නළලටම වෙඩි තැබීම යනු පාලනය කිරීමක් හෝ මර්දනය කිරීමක් නොව ඝාතනය කිරීමක් වන අතර, එවැනි තීරණයක් ගත් නිලධාරීන් තවමත් නිදැල්ලේ සිටීම හරහා ගම්ය වන්නේ පොලිස් නිල ඇඳුමට මුවා වී ඕනෑම අපරාධයක් කිරීමට ඇති මුක්තිය තවදුරටත් අලුත් ආණ්ඩුව යටතේත් තහවුරු වී ඇති බව නොවේද?
දකුණේ සිදුවන ඇතැම් සිදුවීම් හමුවේ ක්ෂණිකව ක්රියාත්මක වන පද්ධතිය, උතුරේ 17 හැවිරිදි ළමයකුගේ ජීවිතය හමුවේ අකර්මන්ය වීම හරහා යුක්තියේ බෙදීමක් පැහැදිලිවම පෙනෙන්නට තිබේ. විශේෂයෙන්ම තිස් වසරක බිහිසුණු යුද්ධයකින් පසුව තවමත් උතුරේ සිදුවන මෙවැනි කෲරත්වයන් පිළිබඳව රජය සිය ක්ෂණික අවධානය යොමු කළ යුතුය. ඔවුන්ගේ මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීමටත්, හමුදාමය හෝ පොලිස්මය අත්තනෝමතිකත්වයට තිත තැබීමටත් වත්මන් පාලනය අසමත් වන්නේ නම්, මෙම රජය ද ඇද වැටීමට නියමිතව ඇත්තේ මීට පෙර පැවති අධිපතිවාදී සහ වර්ගවාදී පාලනයන් ප්රතික්ෂේප වී ගිය ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයටමය. ජනතාවට ආරක්ෂාව සහ සහනය සපයන බව පවසන ආණ්ඩුවක්, සිය නිලධාරීන් අතින් සිදුවන මිනිස් ඝාතන දෙස ඇස් පියාගෙන සිටින්නේ නම්, එම ආණ්ඩුවට දෙමළ ජනතාවගේ පමණක් නොව සමස්ත ශිෂ්ටසම්පන්න පුරවැසියන්ගේ විශ්වාසය දිනා ගැනීමට ඇති සදාචාරාත්මක අයිතිය සහමුලින්ම අහෝසි වී යයි.
එබැවින් දැන්වත් පොලිසිය විසින්ම පොලිසිය පරීක්ෂා කරන සාම්ප්රදායික ක්රමය වෙනුවට, අපක්ෂපාතී සහ විනිවිද පෙනෙන විමර්ශනයක් වහාම ආරම්භ කර සාක්ෂි මකා දැමීමට පෙර අදාළ වෙඩි තැබීමට සම්බන්ධ පිරිස් නීතිය හමුවට පැමිණවිය යුතුය. උතුරේ ජනතාවගේ ආරක්ෂාව සහ සහජීවනය ගැන කතා කරන ආණ්ඩුවේ ප්රධානීන් මේ සම්බන්ධයෙන් නිල ප්රකාශයක් නිකුත් කර වින්දිත පවුලට යුක්තිය ඉටු කිරීමට මැදිහත් විය යුතුව ඇත. අරුල්ගේ මරණය තවත් එක් සංඛ්යාලේඛනයක් වීමට ඉඩ නොදිය යුතු අතර, නීතිය සැමට සමාන විය යුතු බවත් ක්රියාවෙන් ඔප්පු කිරීම වචනයෙන් නොව ක්රියාවෙන් ඔප්පු කළ යුතුය. වචනයෙන් වැළඳ ගැනීම නොව, යුක්තිය ඉටු කිරීම හරහා මානුෂ්යත්වය තහවුරු කිරීම ශිෂ්ටසම්පන්න ආණ්ඩුවක අවම වගකීම බව නැවත නැවතත් මතක් කළ යුතුද?
අලෙයිපිඩ්ඩි ලේ පැල්ලම – වැළඳගන්නා දෑත් සහ වෙඩි තබන තුවක්කු අතර පරස්පරය දකුණට නොපෙනී යාමෙන් නැවත නැවතත් ගම්ය වන්නේ කුමක්ද?
